Burgertrutjes

het leven is te kort om er niet met volle teugen van te genieten

vrijdag

20

januari 2017

19

COMMENTS

Probleemjongeren – is Dreamschool daar een oplossing voor?

Written by , Posted in Lekker persoonlijk!, Lekker tv kijken!

Probleemjongeren. Het is een term die  naar mijn idee te snel gebruikt wordt. Lucia Rijker dacht hetzelfde en kwam met het concept voor DreamSchool. Sinds twee weken volg ik dit programma op NPO3. Nu ik twee afleveringen gezien heb is het tijd voor een artikel. Want als ik naar die jongeren kijk denk ik niet dat zij zo’n groot probleem zullen vormen.

Probleemjongeren – is Dreamschool daar een oplossing voor?

De probleemjongeren in het programma hebben allemaal een andere achtergrond. Nee. Het zijn niet allemaal jongeren uit een achterstandswijk of met een leerachterstand. Dit programma laat alle lagen uit de maatschappij zien, van VMBO-kader tot Gymnasium dropouts. Ze willen allemaal een tweede kans. En dat is even wennen. Ik snap wel dat die kiddo’s zich ongemakkelijk voelen op school.

Dat heeft te maken met mijn mening over het huidige onderwijs

Tegenwoordig heb je voor veel ‘bijbanen’ al een HBO opleiding nodig. Ik vind een opleidingsniveau niets zeggen over intelligentie. Tot op hele kleine hoogte kan je hier iemand op afrekenen. Ik kan mensen wel door elkaar schudden als ze met schaamte vertellen dat zij een VMBO-diploma hebben in plaats van een HAVO-papiertje. Kortom, ik vind het in de eerste plaats al grote bullshit dat je op school dingen uit je hoofd moet leren en daarop beoordeeld wordt. Het zou fijn zijn als scholen zich meer zouden richten op zelf nadenken, initiatief tonen en andere talenten van deze orde.

Na twee afleveringen viel me het volgende op: respect geven is respect krijgen

De ‘probleemjongeren’ zijn uiteraard niet makkelijk. Maar één ding valt op. Het gedrag van de jongeren is duidelijk volledig afhankelijk van degene van wie ze les krijgen. De ‘decaan’ roept elke keer: “Er komt nu een bekend iemand aan jullie lesgeven, dus jullie moeten respect tonen!” Dit gebeurt alleen niet altijd. Jongeren gapen, komen te laat, zitten onderuitgezakt, spelen Candycrush. Totdat schrijver Abdelkader Benali binnenkwam. Hij stelde vragen, vroeg de jongeren naar hun eigen input en ideeën en speelde in op situaties. Kortom: hij zag ze. Hij sprak niet tegen ze alsof ze wéér de zoveelste klas waren maar hij sprak mét ze. De jongeren hingen aan zijn lippen en waren dolenthousiast aan het einde van zijn les. Wat gewoon een les Nederlands was, overigens. Niet eens een flashy praktijkvak als dans of fotografie.

Het onderwijssysteem. Wat moet je daarmee?

Misschien herken ik veel in de jongeren omdat ik mijzelf op de middelbare school ook onbegrepen heb gevoeld. Ik skipte lessen, ik vond ze niet interessant. Ik vond dat ik niet uitgedaagd werd. Ik leerde alles uit mijn lesboeken en haalde alsnog een zeven. Waarom zou ik dan óók nog naar een les gaan van iemand die niet tot nauwelijks een verhaal kan vertellen?

Laat ik het zo stellen: docent zijn is écht een vak. En het gedrag van leerlingen is de allergrootste feedback die je kunt krijgen. Daarnaast ook nog eens ontzettend waardevol.

Het moge duidelijk zijn; elke leerling wil gehoord worden. Natuurlijk is er ‘machtsverschil’ tussen leraar en leerling maar het hoeft geen kat-en-muisspelletje te worden. Wat deed Abdelkader? Hij leerde van de inzichten van de groep, want zelf was hij nooit op sommige antwoorden gekomen.

Thuissituaties zijn ontzettend belangrijk

Wat je toch veel ziet is dat jongeren in hun thuissituatie ook niet altijd gehoord worden. Des te belangrijker is het dat zij hun ei op school kwijt kunnen toch? Helaas is er – naar mijn mening – op scholen veel te weinig aandacht voor individuele potentie en talenten. En dát is juist datgene wat Lucia Rijker naar boven wil brengen: van elke jongere een talent tevoorschijn toveren waarvan ze niet wisten dat ze het hadden.

Qua opzet en uitvoering (de ene docent wel wat meer dan de andere!) ontzettend goed in beeld gebracht. Juist de botsingen tussen Lucia en de decaan zorgen ervoor dat je kritisch gaat kijken naar het huidig onderwijsstelsel.

Soms moeten we zelf veranderen, kritisch kijken naar ons handelen en niet altijd het probleem leggen bij de groep die het meeste voor de hand ligt.

Het moge duidelijk zijn, ik vind Dreamschool een ontzettend goed programma dat – in tegenstelling tot veel andere programma’s van deze aard – ook heel mooi de positieve kanten van deze jongeren (want probleemjongeren vind ik het niet!) belicht.

Dreamschool is elke woensdagavond om 21.20 uur te zien op NPO3.

 

Foto: Shutterstock

Facebook Comments

19 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Lees vorig bericht:
beste documentaires op netflix
Beste documentaires op Netflix #1

Soms heb je geen zin in een nieuwe serie of een drama film. Gelukkig is het aanbod groot op Netflix...

Sluiten